در روایات، براى انتظار فرج، ثوابهاى زیادى، بیان شده است.

    «المنتظر لامرنا كالمتشحّط بدمه فى سبیل اللّه»(1) و «افضل اعمال شیعتنا انتظار الفرج»(2) به گونه‏اى از این فضیلت‏ها اشاره دارد.

    با دقت در این روایت و روایات مشابه روشن مى‏شود كه در فرهنگ اهل بیت‏علیه السلام، انتظار نه صرفاً یك حالت روانى، بلكه از مقوله عمل شمرده شده است، پس اگر انتظار، یك عمل است، منتظر هم باید عامل باشد.

    اگر منتظران، با وظایف خود آشنا نباشند و به آن عمل نكنند، تاریخ تكرار خواهد شد و همان گونه كه در زمان امام حسین‏علیه السلام، شیعیان فراوانى وجود داشتند، لیكن از میان آنها، تنها 72 نفر به وظیفه خود عمل كردند و لذا امام حسین‏علیه السلام تنها ماند و آن چه نمى‏بایست اتفاق بیفتد، اتفاق افتاد، در زمان غیبت هم، چنانچه شیعیان به وظایف خود عمل نكنند، امام زمانشان تنها خواهد ماند و ظهورش به تأخیر خواهد افتاد.

    در اینجا پاره‏اى از وظایف شیعه در دوران غیبت را بر شمرده و به توضیح برخى از آنها مى‏پردازیم:

    وظایف منتظران در دو مقوله فردى و اجتماعى قابل بررسى است: